Skip to content

Families · Documents

Texts of the Genealogy Documents

The notes written in the margins of a genealogy tell what its lines cannot. Here are the full texts of the three documents that accompany the Başağalar genealogy.

Translated from the Turkish original.

The Turkic peoples in the genealogy

Both editions open with this chart placing the family among the Turkic peoples. The chart and its classification are the compiler’s. (Yalçın, Genealogy 1984) (Yalçın, Genealogy 2022)

Turkic Peoples (The classification on which historians agree)

  • Oghuz (Turkmens) (Western Turks)
    • Ottomans (Turks of Türkiye)
    • Azeris (Turks of Azerbaijan)
    • Turkmens (Turks of Turkmenistan)
      • Başağalar Family Tree
  • Eastern Turks
    • Turks of Turkestan
      • Uzbeks
      • Karakalpaks
      • Kyrgyz
      • Kazakhs
      • Uyghurs
      • Gansu Turks (Göktürks)
    • Volga-Idel Turks
      • Tatars
      • Bashkirs
      • North Caucasian Turks
    • Siberian Turks
      • Altaians
      • Teleuts
Since the 1830s, the Başağalar family of Malatya / Hekimhan / Mezirme (Ballıkaya) village have been Turks of Turkmenistan belonging to the Oghuz tribe.

The 1984 genealogy: introduction and notes

(Yalçın, Genealogy 1984) · Open the original document (PDF)

Introduction

The dictionary meaning of the word şecere (genealogy) is given as: a single tree, a lineage, a table showing all the members of a line of descent.

Bringing to light the genealogy of the family to which we belong, as close to the truth as possible, by researching and examining with care and patience on the basis of the information at hand, and turning it into a written document — this, I can say, emerged in me as a goal while I was still at secondary school. From the year I began my professional life as an officer, I pursued the work that I was able to begin in earnest, continuing it patiently from time to time and having the information I obtained verified as far as possible.

It is out of my belief that the family genealogy would gain even greater value by being linked with history that I have gone back from the available information and have also studied many works on the subject. It is impossible not to bow before, and not to take pride in, the greatness of the genealogy that has emerged at the end of this work. Those who have descended and will descend from this lineage will always take pride in their past and, as always, will render great services to the homeland and the nation. Here I set down a short summary of my research and examinations.

Turkish original

Şecere kelimesinin lügat anlamı: Tek bir ağaç, sülale, bir soyun bütün fertlerini gösteren cetvel olarak geçmektedir.

Mensubu olduğumuz ailenin şeceresinin; eldeki bilgilerden hareketle, hassasiyet ve sabırla araştırma ve inceleme yaparak doğruya en yakın olarak meydana çıkarılması ve bunun yazılı bir belge haline getirilmesi, diyebilirim ki lise sıralarında bende bir gaye olarak belirmiştir. Subay olarak meslek hayatıma başladığım yıldan itibaren, ciddi olarak başlatabildiğim çalışmalarımı, zaman zaman sabırla devam ettirerek ve elde ettiğim bilgileri de mümkün olduğu kadar teyit ettirerek sürdürdüm.

Aile şeceresinin tarihle bağlantısının yapılarak, daha da büyük değer kazanmış olacağına olan inancımladır ki; mevcut bilgilerden geriye giderek ve konu ile ilgili bir çok eserde incelemiş bulunuyorum. Bu çalışmalarımın sonunda ortaya çıkan şecerenin büyüklüğü önünde eğilmemek ve gurur duymamak elde değil. Bu soydan gelmiş ve gelecek olan fertler, geçmişleri ile daima övünecekler, her zaman olduğu gibi vatan ve millete büyük hizmetler vereceklerdir. Buraya araştırma ve incelemelerimin kısa bir özetini geçiyorum.

Summary of the research and examinations

The arrival of the Turkic peoples in Anatolia goes back a very long way. However, it can be seen that after the 9th century BC they came in greater numbers to the east and south-east of Anatolia, to the Tigris and Euphrates valleys, settled there, united and founded new civilisations. The arrival in Anatolia of those of Oghuz descent, on the other hand, began in the 10th century AD.

After the victory of Malazgirt in 1071, the Seljuk ruler Alp Arslan, who advanced as far as the Kızılırmak, divided the conquered lands among the Turkmen beys under his command. The region of Sivas, Amasya, Çankırı, Çorum, Niksar, Elbistan and Malatya was given to the Danishmendids. The other beys were the Saltukids and the Mengujekids.

As understood from the available information, the family to which we belong came to Anatolia from the 1830s onwards, migrating from Turkmenistan or from the north of western Khorasan. The real reason for the migration was the steadily growing Russian threat and danger in that region. This family belongs to the Oghuz branch of the Turkic peoples. Our forefathers, who came to the Ankara / Keskin area as a large family, took up farming as well as animal husbandry. Here a dispute arose with the local people. After 8–10 years, our forefather from the family who bore the name Başağa left Keskin, came to the Euphrates basin and settled in the area 70 km north of Malatya. The others remained in Keskin. The Başağa family grew in numbers, its land expanded and it became a large village. Within the province of Harput it was known for its closeness to the state, and its influence grew. The small settlements round about were attached to the village as hamlets (mezra). This village is Mezirme by its old name and Ballıkaya village by its new name.

The family, whose circumstances were very good until the First World War, lost the livelihood it derived from animal husbandry and farming and fell into hardship when, during the collapse of the Ottoman State and in various battles, it gave many of its grown sons as martyrs. The martyrs who could be identified are named in the genealogy. My mother’s father, that is my grandfather, together with two of his uncles, and my father’s four uncles are the martyrs closest to me. I bear the name of my father’s uncle, my grandfather the martyr Ali Dede (dede: grandfather; also used for elder male relatives). I remember all our martyrs with respect; may their souls rejoice.

From our family, which was valued with a new primary school built in our village right at the start of the Republican period, there are today hundreds of our people who have been trained and educated in every profession. If we consider the villages that do not have a school even today, the magnitude of the value shown takes on quite another meaning.

In return for this labour of mine, I call upon all members who descend from the Başağa family or count themselves as belonging to it: to be worthy of the past of our family, of whose lineage we shall be proud to be; as always, to render useful services to our country, filled with love of homeland and nation; and to be civilised individuals wholeheartedly devoted to Atatürk’s principles and reforms — this is our foremost duty.

Turkish original

Türk kavimlerinin Anadolu’ya gelişleri çok eskiye dayanmaktadır. Ancak M.Ö. 9’ncu asırdan sonra Anadolu’nun doğu ve güneydoğusuna, Dicle ve Fırat vadilerine daha yoğun bir şekilde gelerek yerleştikleri, buralarda birleşerek yeni medeniyetler kurdukları görülmektedir. Oğuz neslinden olanların Anadolu’ya gelişleri ise M.S. 10’ncu asırda başlamıştır.

1071 Malazgirt zaferinden sonra Kızılırmak’a kadar ilerleyen Selçuklu hükümdarı Alp Arslan, ele geçirilen toprakları emrinde bulunan Türkmen beylerine taksim etmiştir. Sivas, Amasya, Çankırı, Çorum, Niksar, Elbistan ve Malatya bölgesi Danişmendliler’e verilmiştir. Diğer beyler ise Saltuklar ve Mengücüklerdir.

Mevcut bilgilerden anlaşıldığına göre, mensubu olduğumuz aile 1830’lardan itibaren Türkmenistan veya Batı Horasan kuzeyinden göç ederek Anadolu’ya gelmiştir. Göçün asıl sebebi, bu bölgede giderek artan Rus tehdit ve tehlikesidir. Bu aile Türk kavimlerinden Oğuz boyuna mensuptur. Ankara / Keskin bölgesine büyük bir aile olarak gelen dedelerimiz, hayvancılığın yanı sıra tarıma da başlarlar. Burada yerli halkla anlaşmazlığa düşülmüştür. 8–10 yıl sonra aileden Başağa adını taşıyan dedemiz, Keskin’den ayrılarak Fırat havzasına gelir ve Malatya’nın 70 km kuzeyindeki bölgeye yerleşir. Diğerleri Keskin’de kalır. Başağa ailesinin nüfusu artar, arazisi genişler ve büyük bir köy olur. Harput ili dahilinde devlete yakınlığı ile tanınır ve etkinliği artar. Çevredeki küçük yerleşim yerleri mezra halinde köye bağlanır. Bu köy eski adı ile Mezirme, yeni adı ile Ballıkaya köyüdür.

Birinci Dünya Harbine kadar durumu çok iyi olan aile, Osmanlı Devletinin çöküşü içerisinde ve çeşitli muharebelerde de yetişkin evlatlarının bir çoğunu şehit verince, hayvancılık ve tarımdan temin ettiği geçimini kaybetmiş ve zaruret içerisine düşmüştür. Tespit edilebilen şehitler şecerede ismen belirtilmiştir. Annemin babası yani dedem ile iki amcası, babamın dört amcası bana en yakın şehitlerdir. Ben, babamın amcası şehit Ali dedemin adını taşımaktayım. Bütün şehitlerimizi saygıyla anıyorum, ruhları şad olsun.

Cumhuriyet döneminin hemen başında köyümüze yaptırılan yeni ilk okul ile değer verilen ailemizden bu gün her meslek dalında yetişmiş ve tahsil yapmış yüzlerce insanımız bulunmaktadır. Bu gün dahi okulu olmayan köyleri düşünecek olursak, verilen değerin büyüklüğü daha başka bir anlam kazanmaktadır.

Bu emeğimin karşılığı olarak, Başağa ailesinden gelen veya kendisini bu aileden sayan bütün fertlere şunu sesleniyorum: Soyundan olmakla gurur duyacağımız ailemizin geçmişine layık olmak, her zaman olduğu gibi vatan ve millet sevgisi ile dolu olarak ülkemize yararlı hizmetler vermek, Atatürk ilke ve inkılaplarına gönülden bağlı ve uygar birer fert olmak bizlerin başta gelen vazifesidir.

Explanatory notes

1. The term Ağa (a title of respect) has been used in the family as a traditional title. It does not derive from any privilege.

2. Any possible omissions and errors in tracing the lineage and in the names should be corrected after careful examination, and the relevant parties should be informed.

3. The word “şehit” (martyr) should be written next to the names of the martyrs who can be identified.

4. The steadily growing family mostly gave and took daughters in marriage among themselves. For this reason, in tracing the lineage it has not been possible to enter the women’s names in the genealogy, as this would cause confusion. I consider it of great benefit that a separate study be made on this subject. When the Surname Law was passed, they took the surnames: ① Oktay, ② Koç, ③ Öztürk, ④ Yılmaz, ⑤ Yalçın.

5. The present generation should work on the genealogy in such a way that it is continued after them. Five copies of this genealogy have been sent to each of the families bearing a separate surname.

Ali Yalçın, Staff Colonel, 3 July 1984

Turkish original

1. Ağa tabiri ailede geleneksel bir ünvan olarak kullanılmıştır. Herhangi bir imtiyazdan ileri gelmemektedir.

2. Soy takibinde ve isimlerde varsa muhtemel noksanlık ve yanlışlıklar, iyice incelendikten sonra düzeltilmeli ve ilgili yerlere bilgi verilmelidir.

3. Tespit edilebilecek şehitlerin isimleri yanına “şehit” yazılmalıdır.

4. Giderek büyüyen aile çoğunlukla birbirinden kız alıp vermişlerdir. Bu nedenle, soy takibinde kadınların adlarını şecereye geçirmek, karışıklığa sebep olacağından mümkün olamamıştır. Bu konuda ayrı bir çalışma yapılmasında büyük fayda mütalaa ediyorum. Soyadı kanunu çıkınca: ① Oktay, ② Koç, ③ Öztürk, ④ Yılmaz, ⑤ Yalçın soyadını almışlardır.

5. Bu günkü nesil, şecereyi kendisinden sonra devam ettirecek şekilde işlemelidir. Bu şecereden, ayrı soyadı taşıyan ailelere beşer adet gönderilmiştir.

Ali Yalçın, Kurmay Albay, 3 Temmuz 1984

The 1984 handwritten notes

(Yalçın, Notes 1984) · Open the original document (PDF)

Page Cover

Province of Malatya, District of Hekimhan, Village of Mezirme

A Study Based on Research and Examination Concerning the Başağalar Family

Contents of the file: the genealogy of the Başağalar family; 12 pages of explanatory information in manuscript (the other families settled in Mezirme village have also been included, according to the information that could be obtained and is available).

July 1984 — Ali Yalçın, Staff Colonel

Turkish original

Malatya İli Hekimhan İlçesi Mezirme Köyü

Başağalar Ailesi Hakkında Araştırma ve İncelemeye Dayalı Bir Çalışma

Dosya muhteviyatı: Başağalar ailesinin şeceresi; el yazması ile 12 sayfalık açıklamalı bilgiler (Mezirme köyünde yerleşik diğer ailelere de, elde edilebilen ve mevcut bilgilere göre yer verilmiştir).

Temmuz 1984 — Ali Yalçın, Kurmay Albay

Page 1 · Families settled in Mezirme village

1. The Başağalar family (families bearing the surnames Oktay, Koç, Öztürk, Yalçın and Yılmaz).

2. The Kamber Ağalar family (families bearing the surnames Kutlu, Yıldırım).

3. The Osmanlar family (families bearing the surname Arı. There have also been those who described this family as “Turks”).

4. The Killiler family (families bearing the surname Güner). Aşkar tribe.

5. The Ceneferler family (No precise identification could be made for this family. However, it is highly probable that it consists of the families bearing the surnames Çelik, Ercan, Erol, Özerol, Fırat, Uçar, Köse, Şahin, Başaran).

6. The Kılıç Aliler family (families bearing the surname Kocaman). They are known to be of the Turks’ [?] tribe.

Explanation: Mezirme village is a very old place of settlement. It has always existed under all the peoples who have lived in Anatolia. The Hittites, the Urartians and other peoples also lived on these lands. Today we do not know what became of these peoples. Many historians describe those in this situation as “dead nations”. But this does not mean that they really died. No, their descendants live on — so who are they? That, too, we cannot know.

Turkish original

1. Başağalar ailesi (Oktay, Koç, Öztürk, Yalçın ve Yılmaz soyadını taşıyan aileler).

2. Kamber Ağalar ailesi (Kutlu, Yıldırım soyadını taşıyan aileler).

3. Osmanlar ailesi (Arı soyadını taşıyan aileler. Bu aileye “Türkler” olarak nitelendirenler de olmuştur).

4. Killiler ailesi (Güner soyadını taşıyan aileler). Aşkar boyu.

5. Ceneferler ailesi (Bu aile için tam bir tanımlama yapılamamıştır. Ancak; Çelik, Ercan, Erol, Özerol, Fırat, Uçar, Köse, Şahin, Başaran soyadını taşıyan ailelerden oluşmakta olduğu kuvvetle muhtemeldir).

6. Kılıç Aliler ailesi (Kocaman soyadını taşıyan aileler). Türklerin [?] boyundan oldukları bilinmektedir.

Açıklama: Mezirme köyü çok eski bir yerleşim yeridir. Anadolu’da yaşamış olan bütün kavimlerde hep var olmuştur. Hititler, Urartular ve diğer kavimlerde bu topraklarda yaşamışlardır. Bugün bu kavimlerin akıbetini bilemiyoruz. Bir çok tarihçi, bu durumda olanlara “ölü milletler” tanımını yapıyorlar. Ancak bu demek değildir ki gerçekten öldüler. Hayır, bunların nesilleri yaşıyor, peki kim bunlar; onu da bilemiyoruz.

Page 2

Explanation continued… Everyone who lives today on the territory of the Republic of Türkiye (T.C.) and is bound to it by the bond of citizenship is an honourable member of the Turkish nation. That the State of the Republic of Türkiye, founded on these lands won under Atatürk’s leadership through a life-and-death struggle, should continue its existence as an honourable member of the civilised world is the first duty of all of us, of every lineage and every origin.

It may be possible to state that it would not be far wrong to set out the probable backgrounds of the families living in Mezirme village, in the course of history, as follows.

In 1071 the Battle of Malazgirt took place between the Seljuk ruler Alp Arslan and the Byzantine emperor Romanos Diogenes (Romen Diyojen), and it ended in Alp Arslan’s victory. Following this victory, the Seljuks advanced into the interior of Anatolia and began to rule. The ruler Alp Arslan divided these lands among the Turkmen beys. The region of Amasya, Çorum, Sivas and Malatya was given to the Danishmendids. In the process of Anatolia being made a homeland, although it is not possible to state the exact time, the highest probability is that the Ceneferler were the first to settle in Mezirme village.

Turkish original

Açıklamanın devamı… Bugün T.C. toprakları üzerinde yaşayan ve vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes, Türk milletinin birer şerefli ferdidir. Atatürk’ün önderliğinde, ölüm kalım savaşı verilerek kazanılan bu topraklarda kurulan T.C. Devleti’nin, medeni dünyanın şerefli bir üyesi olarak yaşamını devam ettirmesi, her soy ve her kökenden gelen bizlerin birinci görevidir.

Mezirme köyü’nde yaşayan ailelerin muhtemel özgeçmişlerini, tarihi seyir içerisinde şöyle sıralamanın çok da yanlış olmayacağını ifade etmek mümkün olabilmektedir.

1071 tarihinde Selçuklu hükümdarı Alp Arslan ile Bizans imparatoru Romen Diyojen arasında Malazgirt Savaşı olmuş ve Alp Arslan’ın zaferi ile sonuçlanmıştır. Selçuklular, bu zaferi takiben Anadolu içlerine kadar ilerlemiş ve hüküm sürmeye başlamıştır. Hükümdar Alp Arslan, bu toprakları Türkmen beylerine taksim etmiştir. Amasya, Çorum, Sivas, Malatya bölgesi Danişmendliler’e verilmiştir. Anadolu’nun yurt edinilmesi sürecinde, kesin zamanı ifade etmek mümkün olmamakla beraber, Mezirme köyüne ilk defa Ceneferler’in yerleşmiş olabileceği en yüksek ihtimaldir.

Page 3

The incursions of the Oghuz tribes into Anatolia and Mesopotamia accelerated further, and with the founding of the Ottoman Empire at Söğüt in 1299 the settlement of the Turkish tribes was put on a more orderly footing. In order, the Killiler family descending from the Aşkar tribe, the Başağalar family, the Kamber Ağalar family, the Osmanlar family and the Kılıç Aliler family were settled in Mezirme village.

It is known that the Başağalar family, after the Ottoman-Russian war of 1828–1830, was forced by Russian pressure to migrate from south-western Turkmenistan because they had helped the Ottomans. Namely: in 1953 an upper storey consisting of two rooms and a kitchen was built on top of the house of Ali Ağa, a fourth-generation grandson of Başağa. I (Staff Colonel Ali Yalçın) was a middle-school pupil. In the building of the house we worked as the master builder’s helpers: carrying stones on donkeys, helping with the casting of mud bricks and making mortar from mud. During this time two things made me happy. The first was carrying stones from Sarı Duvar, although it was far away, because it was a very light stone and very easy to lift and set down. The second was that, in order to repair and partly renew the rafters of the old house,

Turkish original

Oğuz boylarının Anadolu’ya ve Mezopotamya’ya akınları daha da hızlanmış ve 1299’da Osmanlı İmparatorluğunun Söğüt’te kurulması ile Türk boylarının yerleşmeleri daha düzenli bir hale getirilmiştir. Sırası ile; Aşkar boyundan gelen Killiler ailesi, Başağalar ailesi, Kamber Ağalar ailesi, Osmanlar ailesi, Kılıç Aliler ailesi Mezirme köyüne yerleştirilmişlerdir.

Başağalar ailesinin; 1828–1830 Osmanlı-Rus harbinden sonra, Osmanlıya yardım etmiş olmaları nedeniyle, Rus baskısı ile Güneybatı Türkmenistan’dan göçe zorlanmış olduğu bilinmektedir. Şöyle ki; Başağa’nın dördüncü kuşaktan torunu olan Ali Ağa’nın evinin üzerine 1953 yılında iki oda ve bir mutfaktan oluşan kat yapıldı. Ben (Kurmay Albay Ali Yalçın), ortaokul öğrencisiydim. Evin yapımına; eşek üzerinde taş taşıyarak, kerpiç dökümüne yardımcı olmak, çamurdan harç yaparak usta yardımcılığı yapıyorduk. Bu süreçte beni mutlu eden iki şey vardı. Birincisi, uzak olmasına rağmen Sarı Duvar’dan taş taşımak, çünkü çok hafif bir taştı, kaldırılıp indirilmesi çok rahattı. İkincisi ise; eski evin merteklerini

Page 4

its roof had been opened up. Our master builder was Haçoğ Hüseyin (of course one of our elders and our uncle). When the main beam (hezen) of the house came to light, our master builder said he had found a paper where the beam lay. People from round about came too. It was a palm-sized paper written in the old script, yellowed and illegible in places.

Eğitmen Efendi, our teacher, the teacher of our lineage and the one who accustomed us to school and to reading, must have been very close by, for he came and read aloud what he could make out of the paper. It said: “Ali Ağa son of Süleyman Ağa. Büyük Başağa, the grandsons of Küçük Başağa, Hasan Ağa, Abidin Ağa, İpşir Ağa, Süleyman Ağa, the grandsons of Hamza Ağa, we came from Keskin in the land of Urum (Urum eli); some stayed behind; we were sixty head; Harput gave us a place here.” etc. etc.…

Unfortunately our master builder, Hüseyin Amca (amca: paternal uncle), saying “şunda neymiş” (“what’s in this, anyway”), crumbled the paper in the palm of his hand. I was a child; I was very upset. We lost a piece of paper of such historical importance.

Turkish original

tamir etmek ve kısmen yenilemek için üzeri açılmıştı. Ustamız ise Haçoğ Hüseyin (tabii ki bizlerin büyüğü ve amcamız)’di. Evin ana kirişi (hezen) meydana çıktığında, ustamız kiriş konumunda kâğıt bulduğunu söyledi. Çevreden de gelenler oldu. Eski yazı ile yazılmış ve sararmış, yer yer okunamayan el kadar bir kâğıttı.

Soyumuzun hocası ve bizleri okula ve okumaya alıştıran Eğitmen Efendi hocamız, çok yakında olmalı ki geldi ve kâğıttan okuyabildiklerini yüksek sesle okudu. Şöyle deniyordu: “Süleyman Ağa oğlu Ali Ağa. Büyük Başağa, Küçük Başağa’nın torunları Hasan Ağa, Abidin Ağa, İpşir Ağa, Süleyman Ağa, Hamza Ağa’nın torunları Urum eli Keskin’den geldik, kalanlar oldu, altmış baştık, Harput buraya yer verdi.” vs. vs.…

Maalesef ustamız Hüseyin Amca, “şunda neymiş” diyerek, avuç içinde kâğıdı ufaladı. Ben çocuğum, çok üzüldüm. Böylesine tarihi önemi olan kâğıt parçasını kaybettik.

Page 5

Such a record was a challenge for me. From 1953 to 1984, researching the family’s past in my own way and consulting others, I turned the information I received and reached into notes and completed the GENEALOGY.

In my childhood there were Ottoman title deeds (koçan) for the lands given to the family. Today these are called tapu. Unfortunately they could not be preserved and were lost.

The notes and records of information I obtained over this time are evident from the notes I made through inquiries and one-to-one conversations in 1956, 1963, 1969, 1973 and 1977.

In my notes, most of them worn, the names of our elders with whom I spoke one-to-one are recorded as follows. Many of them have passed away. The name of the late Yusuf Ağa (who is known to have served as village headman for many years) appears in almost all of the information obtained. The other names, regardless of the number of conversations, are: Abbas Ağa, my paternal grandmother Zeynep, Hüseyin Oktay, Ebuseyif Oktay, Hüseyin Ağa, Mahmut Öztürk, Eğitmen Efendi, Paşa Dayı (dayı: maternal uncle), Hacı Ali Dede, Ali Efendi (efendi: sir, gentleman), Ali Güner, Hacı Güner, Aşkar Hasan, Teacher Ali Öztürk (last met in İzmir in 1982; on my notes

Turkish original

Böylesi bir kayıt benim için zorlayıcı oldu. Ailenin geçmişini 1953’den 1984’e kadar, kendime göre araştırarak, danışarak aldığım ve ulaştığım bilgileri nota çevirerek ŞECERE’yi tamamladım.

Benim çocukluğumda, aileye verilen yerlerin Osmanlı koçanları vardı. Şimdi bunlara tapu deniyor. Maalesef bunlar muhafaza edilemedi ve kayboldular.

Bu zaman içerisinde elde ettiğim not ve bilgi kayıtlarım; 1956, 1963, 1969, 1973, 1977 yıllarında soruşturarak ve birebir görüşerek elde ettiğim not kayıt bilgilerinden anlaşılmaktadır.

Çoğu yıpranmış notlarımın içerisinde birebir görüştüğüm büyüklerimizin isim kayıtları şöyle geçmektedir. Bunların bir çoğu rahmetli olmuşlardır. Hemen hemen alınan bilgilerin çoğunda rahmetli Yusuf Ağa’nın (uzun yıllar muhtarlık yaptığı bilinmektedir) adı geçmektedir. Diğer isimler, görüşme sayısına bakılmaksızın şunlardır: Abbas Ağa, babaannem Zeynep, Hüseyin Oktay, Ebuseyif Oktay, Hüseyin Ağa, Mahmut Öztürk, Eğitmen Efendi, Paşa Dayı, Hacı Ali Dede, Ali Efendi, Ali Güner, Hacı Güner, Aşkar Hasan, Öğretmen Ali Öztürk (en son 1982’de İzmir’de görüşülmüş, notlarım üzerinde

Page 6

agreement was reached), Teacher Avni Oktay, Âşık Yusuf, Bektaş Amca, Yusuf Dede, Ayıp Emmi (emmi: paternal uncle), Hacı Ağa, Hüseyin Yıldırım, Küllöz [?] Mustafa (the late Mustafa Amca had told me that our Ali Dede, whose name I bear, was shot and fell as a martyr in the Sarıkamış operation), Yusuf Erhan, İmam Dede, Teacher Hüseyin Yılmaz, Mehmet Öztürk, Mehmet Yalçın, Haydar Öztürk, Alöğ Dede (he had also related that he took part in the War of Independence and went as far as İzmir in the Great Offensive).

We see that among the Başağalar there were marriages within the family up to the sixth generation. I had it confirmed many times that, because Hasan Ağa and Hamza Ağa had no children, their lines did not continue.

We see that from the sixth generation of the Başağalar onwards, daughters were given in marriage to, and taken from, other families. Namely: Elif Ana (ana: mother), daughter of Mehmet Ağa of the İpşir Ağalar, became a bride of the Kamber Ağalar. Elif Ana is the paternal aunt of teacher Haydar Öztürk, the mother of teacher İsmail Yıldırım and the paternal grandmother of teacher Abbas Yıldırım.

Turkish original

mutabakata varılmıştır), Öğretmen Avni Oktay, Âşık Yusuf, Bektaş Amca, Yusuf Dede, Ayıp Emmi, Hacı Ağa, Hüseyin Yıldırım, Küllöz [?] Mustafa (rahmetli Mustafa amca, bana, benim adımı taşıdığım Ali Dedemizin, Sarıkamış harekâtında vurularak şehit olduğunu anlatmıştı), Yusuf Erhan, İmam Dede, Öğretmen Hüseyin Yılmaz, Mehmet Öztürk, Mehmet Yalçın, Haydar Öztürk, Alöğ Dede (İstiklal Savaşına katıldığını ve Büyük Taarruz’da İzmir’e kadar gittiğini de nakletmişti).

Başağalar’da altıncı kuşağa kadar, aile içerisinde evlilikler olduğunu görmekteyiz. Hasan Ağa ve Hamza Ağa’nın çocukları olmaması nedeniyle soylarının devam etmediğini, defalarca teyit ettirdim.

Başağalar’ın altıncı kuşağından itibaren diğer ailelere kız verildiğini ve alındığını görmekteyiz. Şöyle ki; İpşir Ağalardan Mehmet Ağa’nın kızları Elif Ana, Kamber Ağalara gelin olmuştur. Elif Ana; öğretmen Haydar Öztürk’ün halası olup, öğretmen İsmail Yıldırım’ın annesi, öğretmen Abbas Yıldırım’ın babaannesidir.

Page 7

Mehmet Ağa’s other daughter, Güşü bacı (bacı: sister / elder woman), also married Küllöz [?] Mustafa of the Ceneferler. Güşü bacı, too, is the paternal aunt of teacher Haydar Öztürk. She is the paternal grandmother of Kasım Fırat of our generation.

Of the Abidin Ağalar, Şamo bibi (bibi: paternal aunt), daughter of Mustafa Ağa, is married to Ayıp Emmi of the Kamber Ağalar and is the paternal grandmother of Ali Kutlu of our generation.

Of the Kamber Ağalar: Ayıp Emmi’s sister Assiye bibi is married to Ali Efendi, son of Cafer Ağa of the İpşir Ağalar. Assiye bibi is the mother of teacher Hüseyin Öztürk (Kara Dede).

His other sister, Fatma bibi, is married to Mahmut Öztürk, son of Başağa, likewise of the İpşir Ağalar. She is the mother of teacher Hüseyin Öztürk (Yeşil Dede).

Of the Abidin Ağalar, İsmail Ağa’s daughter [?] Zöhre bibi is married to Mehmet Ağa of the Killiler family. She is the paternal aunt of teacher İsmail Koç and the mother of teacher İpşir Güner.

Of the Ali [?] Ağalar, Abidin Ağa’s daughter Zöhre bibi is married to Hasan, the father of Hüseyin Ercan of the Ceneferler. She is the paternal aunt of Top Dede.

Turkish original

Mehmet Ağa’nın diğer kızı Güşü bacı da, Ceneferlerden Küllöz [?] Mustafa ile evlenmiştir. Güşü bacı da, öğretmen Haydar Öztürk’ün halasıdır. Bizlerin kuşağından Kasım Fırat’ın babaannesidir.

Abidin Ağalardan, Mustafa Ağa’nın kızı Şamo bibi, Kamber Ağalardan Ayıp Emmi ile evli olup, bizim kuşaktan Ali Kutlu’nun babaannesidir.

Kamber Ağalardan; Ayıp Emmi’nin kız kardeşi Assiye bibi, İpşir Ağalardan Cafer Ağa’nın oğlu Ali Efendi ile evlidir. Assiye bibi öğretmen Hüseyin Öztürk’ün (Kara Dede) annesidir.

Diğer kız kardeşi Fatma bibi, yine İpşir Ağalardan, Başağa’nın oğlu Mahmut Öztürk ile evlidir. Öğretmen Hüseyin Öztürk’ün (Yeşil Dede) annesidir.

Abidin Ağalardan, İsmail Ağa’nın kızı [?] Zöhre bibi, Killiler ailesinden Mehmet Ağa ile evlidir. Öğretmen İsmail Koç’un halası, öğretmen İpşir Güner’in annesidir.

Ali [?] Ağalardan, Abidin Ağa’nın kızı Zöhre bibi, Ceneferlerden Hüseyin Ercan’ın babası Hasan ile evlidir. Top Dede’nin halasıdır.

Page 8

Fatma bibi, sister of Mehmet Ağa of the Killiler family, is married to Mıstoğ Dede of the Ali Ağalar. She is the paternal aunt of teacher İpşir Güner and the mother of İsmail (İsmet) Yalçın.

Fatma bibi of the Kılıç Aliler is married to Mahmut Dede of the Ali Ağalar. She is the mother of teacher Mehmet Yalçın.

Of the İpşir Ağalar, Mahmut son of Cafer Ağa (Saçoğ [?] Mahmut) is married from among the Ceneferler.

In later generations, the giving and taking of daughters in marriage among the families of the village increased further. A few examples: Esme bibi, mother of teacher Abbas Yıldırım, is a daughter of the İpşir Ağalar. Tamam Bacı, mother of Colonel Abidin Yalçın, is a daughter of the Ceneferler. In our generation and the generations after us there have been many marriages.

I (Staff Colonel Ali Yalçın) am of the eighth generation of the Başağalar family. As of 1984 the Başağalar are in their ninth generation. The population of the main family is estimated to be around 2,000.

Meanwhile, a new note of mine has turned up between the pages. I had kept notes concerning marriages. What is written there is as follows:

Turkish original

Killiler ailesinden Mehmet Ağa’nın kız kardeşi Fatma bibi, Ali Ağalardan Mıstoğ Dede ile evlidir. Öğretmen İpşir Güner’in halası olup, İsmail (İsmet) Yalçın’ın annesidir.

Kılıç Alilerden Fatma bibi, Ali Ağalardan Mahmut Dede ile evlidir. Öğretmen Mehmet Yalçın’ın annesidir.

İpşir Ağalardan, Cafer Ağa oğlu Mahmut (Saçoğ [?] Mahmut) Ceneferlerden evlidir.

İlerleyen kuşaklarda, köydeki aileler arasında kız alıp verme daha çoğalmıştır. Bir kaç örnek; öğretmen Abbas Yıldırım’ın annesi Esme bibi, İpşir Ağaların kızıdır. Albay Abidin Yalçın’ın annesi Tamam Bacı, Ceneferlerin kızıdır. Bizim ve bizden sonraki kuşaklarda çok sayıda evlilikler olmuştur.

Ben (Kurmay Albay Ali Yalçın), Başağalar ailesinin sekizinci kuşağıyım. 1984 yılı itibariyle; Başağalar dokuzuncu kuşaktadır. Ana ailenin nüfus sayısı tahminen 2000’lerdedir.

Bu arada yeni bir notum, sayfalar arasında çıktı. Evliliklerle ilgili notlar tutmuşum. Yazılı olanlar şöyle;

Page 9

Of the Abidin Ağalar, Leyli bibi, daughter of Bektaş (she is the maternal aunt of me, Staff Col. Ali Yalçın), is married to Hüseyin Kocaman, son of Mustafa (Kör Mustafa) of the Kılıç Aliler. İnsaf, Fındık and Ali are three of her children.

Here I would like to add a note. In fact, this is a duty of mine. I knew the late Mustafa Dede (Kör Mustafa). I had conversations with him. He had told me that in the First World War he fought on the Palestine Front as an artillery sergeant, that they were taken prisoner by the British, and that years later they were freed from captivity [?].

There is a record that Ehan [?] bibi, the elder sister of Mehmet Ağa of the Killiler family, was a bride of the Abidin Ağalar. She is the mother of Kaçer Dayı Süleyman.

Of the İpşir Ağalar, Güllü, daughter of Hacı Ali Ağa, is married to Halil Emmi (Halil Kutlu) of the Kamber Ağalar. She is the mother of Hasan Kutlu and the sister of Paşa Dayı (Hoca).

Of the Abidin Ağalar, Zehra Bacı, daughter of Abbas Ağa, is married to Hacı Emmi (Hacı Güner) of the Killiler. She is the mother of bank manager Abidin Güner.

I consider that I have completed my notes here. I wish to close by stating that I will try to pass on to the relevant places any notes that may yet emerge from my archive.

Turkish original

Abidin Ağalardan, Bektaş kızı Leyli bibi (ben Kur. Alb. Ali Yalçın’ın teyzesidir), Kılıç Alilerden Mustafa oğlu (Kör Mustafa) Hüseyin Kocaman ile evlidir. İnsaf, Fındık, Ali çocuklarından üçüdür.

Burada bir not düşmek isterim. Esasen bu benim bir görevimdir. Rahmetli Mustafa Dede’yi (Kör Mustafa) tanıdım. Kendisiyle görüşmelerim oldu. Birinci Dünya Harbinde Filistin Cephesinde, topçu çavuşu olarak savaştığını ve İngilizlere esir düştüklerini ve yıllar sonra esaretten kurtulduklarını [?] bana anlatmıştı.

Killiler ailesinden Mehmet Ağa’nın ablası Ehan [?] bibinin Abidin Ağaların gelini olduğu kaydı mevcuttur. Kaçer Dayı Süleyman’ın annesidir.

İpşir Ağalardan, Hacı Ali Ağa’nın kızı Güllü, Kamber Ağalardan Halil Emmi (Halil Kutlu) ile evlidir. Hasan Kutlu’nun annesi ve Paşa Dayı’nın (Hoca) kardeşidir.

Abidin Ağalardan, Abbas Ağa’nın kızı Zehra Bacı, Killilerden Hacı Emmi (Hacı Güner) ile evlidir. Banka müdürü Abidin Güner’in annesidir.

Notlarımı burada tamamlamış gibi görüyorum. Arşivimden çıkması muhtemel not bilgilerini de ilgili yerlere ulaştırmaya çalışacağımı belirterek sonlandırmak istiyorum.

Page 10

Through marriages, the large families in Mezirme village have become one whole family. Blood ties have formed.

As the population increased and the literacy rate rose, the families naturally sent people away to live elsewhere. As things stand now, the Başağalar have spread to every part of the country, chiefly Ankara, İstanbul and İzmir. The other families have met the same fate.

If I am to make one assessment of the Başağalar, it is this: past mistakes and neglect have caused the strength of the family to weaken and the bonds within the family virtually to break. Unity has disappeared.

Now, the foremost efforts and duties of us, the eighth generation, and especially of the ninth generation and the generations to come, must be to secure the unity of the BAŞAĞALAR family.

When the Büyük Başağa family (his son Küçük Başağa, his grandsons Hasan Ağa, Abidin Ağa, İpşir Ağa, Süleyman Ağa, Hamza Ağa), which at the end of the 1830s had begun to migrate from Keskin, probably towards Mesopotamia (Mosul, Kirkuk), arrived in the Upper Euphrates basin with a population of around sixty (60),

Turkish original

Evlilikler nedeniyle, Mezirme köyündeki büyük aileler, bütün bir aile durumuna gelmiştir. Kan bağı oluşmuştur.

Nüfus arttıkça ve okuma oranı çoğaldıkça, doğal olarak aileler dışarıya göç vermişlerdir. Şu andaki duruma göre, Başağalar; Ankara, İstanbul ve İzmir olmak üzere ülkenin her tarafına dağılmıştır. Diğer ailelerde aynı akıbete uğramıştır.

Başağalar için bir değerlendirme yapacaksam, o da şudur: Geçmişteki hatalar ve ihmaller, ailenin gücünün zayıflamasına, aile arasındaki bağların adeta kopmasına neden olmuştur. Bütünlük yok olmuştur.

Şimdi; sekizinci kuşak olan bizlere ve özellikle de dokuzuncu kuşak ile gelecek kuşakların öncelikli çabaları ve görevleri, BAŞAĞALAR ailesinin bütünlüğünü temin etmeleri olmalıdır.

1830 yıllarının sonlarında, Keskin’den muhtemelen Mezopotamya (Musul, Kerkük) tarafına göçe başlayan Büyük Başağa ailesi (oğlu Küçük Başağa, torunları Hasan Ağa, Abidin Ağa, İpşir Ağa, Süleyman Ağa, Hamza Ağa) altmış (60) kadar nüfusla Yukarı Fırat havzasına geldiğinde

Page 11

it was settled in the Mezirme area by the Governorate of Harput. This family is a Turkmen family.

In the 1830s and in earlier periods, Turkmen tribes migrating from south-western Turkmenistan and the Khorasan region reached Anatolia, the south-east, and the Kirkuk and Mosul regions in convoys.

It is likewise probable that the reason for Büyük Başağa’s migration back from the interior of Anatolia was the aim of joining those of the Turkmen tribes to which he belonged who had migrated to Mesopotamia.

It would make me very, very happy if a large family genealogy could be produced that also covers marriages and in which the names of women as well as men appear. At the very least, if we call the genealogy I have prepared the Main Genealogy — based on the available information and taking into account other known documents and information whose accuracy has been confirmed — then from our generation onwards, family genealogies should be produced in keeping with the Main Genealogy and passed on from generation to generation.

Turkish original

Harput Valiliğince, Mezirme bölgesine iskân edilmiştir. Bu aile Türkmen bir ailedir.

1830’lu yıllarda ve önceki dönemlerde, Güneybatı Türkmenistan ve Horasan bölgesinden göç eden Türkmen boyları, kafileler halinde; Anadolu’ya, güneydoğuya, Kerkük ve Musul bölgelerine ulaşmışlardır.

Yine muhtemeldir ki, Büyük Başağa’nın Anadolu içlerinden geriye göç nedeni, mensubu olduğu Türkmen boylarından Mezopotamya’ya göç edenlerle buluşmak amacını taşıyordu.

Evlilikleri de kapsayan, kadın ve erkek isimlerinin de yer aldığı büyük aile şeceresinin çıkarılabilmesi, beni çok çok mutlu eder. Hiç değilse, mevcut bilgilere dayanarak ve bilinen, doğruluğu teyit edilmiş diğer belge ve bilgileri de dikkate alarak, bizim kuşaktan itibaren, benim hazırlamış olduğum şecereyi Ana Şecere olarak adlandırırsak, Ana Şecereye bağlı kalarak, aile şecereleri çıkarılıp, kuşaktan kuşağa aktarılabilmelidir.

Page 12

I have always thought this: when the Surname Law came out in 1934, would it not have been magnificent if we, as the Başağalar family (surnames: Oktay, Koç, Öztürk, Yalçın, Yılmaz), had taken BAŞAĞAOĞLU as our surname? Would this not also have secured the unity of the family? I have information — though it needs confirming — that, although there was a wish to take this surname, it was not possible.

If the other families of Mezirme village, with whom ties of kinship have formed over time, have genealogy work of their own, it would again make me very happy if it were preserved and developed, or if they were to undertake such work.

I greet everyone who is of the BAŞAĞALAR family or who regards themselves as belonging to this family, wish them health, happiness and success, and bow with respect in the spiritual presence of the BAŞAĞALAR. I remember with mercy those who have passed on to God’s mercy. May their resting place be paradise.

July 1984 — Ali Yalçın, Staff Colonel, İzmir (this is the last page)

Turkish original

Ben hep şunu düşünmüşümdür: 1934’de Soyadı Kanunu çıktığında, Başağalar ailesi olarak (soyadları; Oktay, Koç, Öztürk, Yalçın, Yılmaz), soyadı olarak BAŞAĞAOĞLU alınsaydı muhteşem olmaz mıydı. Bu aynı zamanda aile bütünlüğünü de sağlamış olmaz mıydı. Bu soyadının alınması isteği olmasına rağmen, mümkün olmadığına dair ve ancak teyide muhtaç, bende bilgi mevcuttur.

Mezirme köyünde var olan ve zamanla da akrabalık bağları oluşan diğer ailelerinde şecere çalışmaları varsa, muhafaza edilip geliştirilmeleri, ya da bir çalışma içerisine girmeleri, yine beni çok mutlu eder.

BAŞAĞALAR ailesinden olan, ya da kendisini bu aileden gören herkesi selamlıyor, sağlık, mutluluk ve başarılar diliyor, BAŞAĞALAR’ın manevi huzurunda saygıyla eğiliyorum. Rahmete kavuşmuş olanları rahmetle anıyorum. Mekânları cennet olsun.

Temmuz 1984 — Ali Yalçın, Kurmay Albay, İzmir (son sayfadır)

The 2022 genealogy: notes to the second edition

(Yalçın, Genealogy 2022) · Open the original document (PDF)

Why a second edition

1. The many requests for additions after the first-edition genealogy of the Başağalar family was sent to the families; the later realisation that some had been inadvertently left out of the schematic drawing; the work done to include our women in the genealogy having been deemed sufficient; and thus the wish to be able to fulfil our duty also to all our mothers who could be identified and confirmed, and to the young generations, the mothers of the future.

2. To give the genealogy even more meaning by writing down, in the form of short notes, the information about the Başağalar recorded in documents, known and compiled since the 1830s.

3. Documents relating to the Başağalar: A. The Ottoman title deeds (koçan) (tapu) from the 1840s for the lands and pastures allocated by the Governorate of Harput on behalf of the Ottoman State and for the Ayrancı and Zabıt summer pastures (yayla). Unfortunately, the fate of the title deeds, which were kept in a chamois-leather pouch at the Ali Ağalar, has been unknown since the late 1950s. B. The paper/document, wrapped in leather, in which the family’s past was written in brief phrases, found placed in the juniper-wood main beam when an upper storey was added in 1953 to the single-storey house belonging to Ali Ağa. Ali Yalçın, who witnessed its discovery and its reading, sent the written information to many families in 2014.

4. Concerning the Başağalar: what we heard as stories from our family elders in our childhood, the information gained from chance events we witnessed, moreover the fact that we have very many martyrs and the pride in this, and in particular the reasons for the migration from the Atayurt (ancestral homeland). While I was at secondary school, putting the family genealogy into writing had emerged in me (retired Lieutenant General Ali Yalçın) as an enthusiasm and a goal. First of all, inquiry, research and the gathering of information were carried on name by name, starting from Başağa, the eldest known member of the family. With the beginning of my professional life (1960), repeatedly verifying the information I had with those in the family who were alive and in good health, continuing the inquiries in order to reach new information, and also, to the extent the opportunities afforded by our professional duties allowed, drawing up the framework of the genealogy took quite a long time. Although it is written in my notes that there were many martyrs in the Başağalar family, it has not been possible to name all the martyrs. Our assessment that there were martyrs among those of the generation of the known and confirmed martyrs whose lines did not continue, and also in earlier generations, cannot be wrong.

5. It is understood that the extended family to which the Başağalar belong lived in south-western Turkmenistan and north-eastern Khorasan, and this was the Atayurt. The extended family, which had supported the Ottomans in the Ottoman-Russian War of 1828–1830, was forced to migrate from its homeland in the 1830s as a result of the increasing Russian threat and danger after the lost war. One group migrated to Anatolia, another to the Mosul-Kirkuk region. Part of the group that came to Anatolia separated after Erzincan and reached the Ordu and Samsun areas, while the other part, which included Başağa, settled in the Keskin area at the beginning of the 1840s. When a dispute arose with the local people here a few years later, our forefather Başağa separated from the group and, at a quite advanced age, left Keskin with his family of five generations, most probably in order to migrate towards Kirkuk-Mosul. (We understand this from the notes found in 1953 and from the accounts that confirm them.) While the family was halting in the upper Euphrates region during the migration, it was settled by the Governorate of Harput in the area of Mezirme village under the name of the Başağalar family. This is ANATOLIA.

6. The established inhabitants of the region were Armenians; they lived together without problems and learned a great deal from one another. If a truth must be acknowledged and given its due here, it is this: the Başağalar learned fruit and vegetable growing in particular from their Armenian neighbours. In time the Armenians migrated to Malatya and its surroundings. Our friendships continued in later generations as well. By recording a particular memory of mine here, I shall have fulfilled a duty. I had Vartan Dayı, who lived in Fethiye, build the grave in Fethiye village of my late mother (Güllü Yalçın), who died young in 1956. From him I heard fine and honouring words about the Başağalar. May God rest Vartan Dayı’s soul. Our Armenian friends mostly transferred the lands they owned to the Başağalar by selling them.

7. After the Başağalar, some of the Turkmen families that moved through internal migrations within Anatolia settled in the village with the help of the Başağalar. In time, from the fifth and more particularly the sixth generation of the Başağalar onwards, mutual marriages with these families began, ties of kinship by marriage and by blood steadily increased, and unity was formed. The surnames of these families are: Kutlu, Yıldırım, Başaran, Çelik, Güner, Ercan, Erol, Özerol, Köse, Şahin, Kocaman, Fırat, Erhan, Çakır, Uçar and Tuna.

8. From the third generation onwards, the Başağalar family began to be known, by branch, after the names of Başağa’s grandsons İpşir Ağa, Süleyman Ağa (later Ali Ağa) and Abidin Ağa, as the İpşir Ağalar, the Süleyman Ağalar (Ali Ağalar) and the Abidin Ağalar, and this continues. The BAŞAĞALAR umbrella (çatı) IS THE MAIN TRUNK OF THE FAMILY TREE. What are the names of Başağa and Küçük Başağa? In Central Asia it is a tradition in Turkmen families for the eldest son to be called BAŞAĞA and the other sons AĞA. Of course they also had names. Proceeding from the information and accounts recorded as notes since 1953, and on the basis of information also confirmed in 1961 (the statements of our grandfather Yusuf Ağa, one of the grandsons of Bektaş Ağa; of our grandfather Abbas Ağa, one of the grandsons of the Abidin Ağalar; and of a great many of our elders whose names I am unable to write), the most reasonable course is for us to accept, with a very high probability, that BÜYÜK BAŞAĞA’s name may have been İPŞİR and KÜÇÜK BAŞAĞA’s name SÜLEYMAN. It is also a fact that, in the course of the life that began in Anatolia, the name BAŞAĞA gradually changed to PAŞA.

9. The family, whose numbers steadily grew and which was engaged in farming and animal husbandry, became known in the region and became the central village. The Başağalar, whose circumstances were very good until the end of the 1800s, gave a great many of their grown sons as martyrs in the wars during the collapse of the Ottoman State; as a result they largely lost the livelihood they derived from farming and animal husbandry and fell into hardship. From the first years of the new State of the Republic of Türkiye, founded after the national struggle won under Atatürk’s leadership, having benefited from the opportunities of the state on the path of development and enlightenment, they are advancing along a bright path.

10. I wholeheartedly believe that the motto of everyone who descends from the Başağalar family and counts themselves as belonging to this family is this: We are proud to be of the Başağalar lineage. We will live for ever loyal to Atatürk’s way of thinking and to the democratic, secular, social State of the Republic of Türkiye. “Ne mutlu Türküm diyene.” (“How happy is the one who says ‘I am a Turk’.”)

11/01/2022 — Of the 8th generation of the Başağalar and the 6th generation of the Ali Ağalar, born 1940, retired Lieutenant General Ali Yalçın

Turkish original

1. Başağalar ailesinin birinci basım şeceresinin ailelere gönderilmesinden sonra çok sayıda ilaveler yapılması istekleri, şematik çizimde sehven yer almamış olanların sonradan anlaşılması, kadınlarımızın da şecereye dahil edilmeleri için yapılan çalışmanın yeterli görülmesi; böylece tespit ve teyit edilebilen bütün analarımıza ve de geleceğin anaları genç kuşaklara olan görevimizi de yapabilme arzusu.

2. Başağalar hakkında 1830’lardan itibaren belgelerde kayıtlı, bilinen ve derlenmiş olan bilgileri kısa notlar halinde yazarak şecereye daha da anlam kazandırmak.

3. Başağalar ile ilgili belgeler: A. Harput Valiliğince Osmanlı Devleti adına tahsis edilen araziler ve meralar ile Ayrancı ve Zabıt yaylalarına ait 1840’lı yılların Osmanlı koçanları (tapu). Ali Ağalarda bir güderi içerisinde muhafaza edilmekte olan koçanların 1950 sonlarından itibaren maalesef akıbeti bilinmemektedir. B. Ali Ağa’ya ait tek katlı evin üzerine 1953 yılında kat ilavesinde, ardıç ağacından olan ana kirişe yerleştirilmiş ve deriye sarılı olarak bulunan, kısa ifadelerle aile geçmişinin yazılmış olduğu kâğıt/belge. Bulunuşuna ve okunuşuna tanıklık etmiş olan Ali Yalçın 2014 yılında bir çok aileye yazılı bilgileri göndermiştir.

4. Başağalar hakkında; çocukluğumuzda aile büyüklerimizden öykü olarak dinlediklerimiz, tanıklık edilen rastlantılardan edinilen bilgiler, dahası çok sayıda şehitlerimiz olması ve gururu, özellikle Atayurt’tan göç nedenleri. Lise sıralarında aile şeceresinin yazılı hale getirilmesi bende (E. Korgeneral Ali Yalçın) bir heyecan ve amaç olarak belirmişti. Öncelikle, ailenin bilinen en büyüğü Başağa’dan itibaren isimler bazında soruşturma, araştırma ve bilgi toplamaya devam edilmiştir. Meslek hayatımın başlaması (1960) ile bendeki bilgileri, ailede hayatta olup sağlıklı olanlarla tekraren doğrulama, yeni bilgilere ulaşabilmek için soruşturmalara devam edilmesi ve ayrıca mesleki görevimizin verdiği imkânlar oranında, şecere çatısının çıkarılması oldukça zaman almıştır. Notlarım arasında, Başağalar ailesinde şehitlerin çok olduğu yazılı olmasına rağmen isim bazında şehitlerin tamamı belirtilememiştir. Bilinen ve doğrulanan şehitlerin kuşağından olup da nesli devam etmemiş olanlardan ve ayrıca önceki kuşaklardan şehitlerimiz olduğuna dair değerlendirmemiz yanlış olamaz.

5. Anlaşılıyor ki; Başağaların mensubu olduğu geniş aile Türkmenistan güneybatısı ile Horasan kuzeydoğusunda yaşıyordu ve burası Atayurt’tu. 1828–1830 Osmanlı-Rus Harbinde Osmanlıya destek veren geniş aile, kaybedilen harpten sonra, artan Rus tehdit ve tehlikesi sonucu 1830’lu yıllarda yurdundan göç etmek zorunda kalmıştır. Bir grubu Anadolu’ya, bir grubu Musul-Kerkük bölgesine göç etmiştir. Anadolu’ya gelen grubun bir bölümü Erzincan’dan sonra ayrılarak Ordu ve Samsun yörelerine ulaşmış, Başağa’nın içinde olduğu diğer bölüm ise 1840’lı yılların başlarında Keskin bölgesine yerleşmiştir. Burada bir kaç yıl sonra yerli halkla anlaşmazlık çıkınca, Başağa dedemiz, bölümden ayrılarak, oldukça ileri yaşında beş kuşak ailesiyle büyük olasılıkla Kerkük-Musul tarafına göç etmek üzere Keskin’den ayrılmıştır. (1953 yılında ele geçen notlardan ve bunu teyit eden ve anlatılanlardan anlıyoruz.) Göç esnasında yukarı Fırat bölgesinde konaklarken aile, Harput Valiliğince Mezirme köyü bölgesine Başağalar ailesi adıyla iskân edilmiştir. Burası ANADOLU’dur.

6. Bölgenin yerleşik sakinleri Ermenilerdi; sorunsuz yaşadılar, birbirlerinden çok şey öğrendiler. Burada bir hakkı itiraf ve teslim etmek gerekirse o da şudur: Başağalar özellikle meyve ve sebzeciliği Ermeni komşularından öğrendiler. Zamanla Ermeniler Malatya ve civarına göç etmişlerdir. Dostluklarımız, sonraki kuşaklarda da devam etmiştir. Özel bir anımı buraya not düşmekle bir görevi yapmış olacağım. 1956 yılında genç yaşta vefat eden rahmetli annemin (Güllü Yalçın) Fethiye köyündeki mezarını, Fethiye’de yaşayan Vartan Dayı’ya yaptırmıştım. Kendisinden, Başağalar hakkında güzel ve onurlandırıcı sözler dinledim. Vartan Dayı’ya rahmet olsun. Ermeni dostlarımız, sahip oldukları arazileri çoğunlukla Başağalara satarak devretmişlerdir.

7. Başağalardan daha sonra, Anadolu’daki iç göçlerle yer değiştiren Türkmen ailelerden, Başağaların yardımlarıyla köye yerleşenler olmuştur. Zamanla, Başağaların beş ve daha ziyade altıncı kuşağından itibaren bu ailelerle karşılıklı evlilikler başlamış, hısım ve akrabalıklar giderek artmış ve bütünlük oluşmuştur. Bu ailelerin soyadları: Kutlu, Yıldırım, Başaran, Çelik, Güner, Ercan, Erol, Özerol, Köse, Şahin, Kocaman, Fırat, Erhan, Çakır, Uçar ve Tuna’dır.

8. Başağalar ailesi, üçüncü kuşaktan itibaren, Başağa’nın torunları İpşir Ağa, Süleyman Ağa (daha sonra Ali Ağa) ve Abidin Ağalar adlarıyla boy esasına göre İpşir Ağalar, Süleyman Ağalar (Ali Ağalar) ve Abidin Ağalar olarak anılmaya başlanmış ve devam etmektedir. BAŞAĞALAR çatısı, SOY AĞACININ ANA GÖVDESİDİR. Başağa’nın ve Küçük Başağa’nın isimleri (adı) nedir? Orta Asya’da, Türkmen ailelerde en büyük erkek çocuğuna BAŞAĞA, diğer erkek çocuklarına AĞA denmesi bir gelenektir. Tabii ki isimleri de vardı. 1953 yılından itibaren not halinde kayda geçmiş olan bilgi ve anlatımlardan hareket ederek 1961’de de teyit edilmiş (Bektaş Ağa torunlarından Yusuf Ağa dedemiz, Abidin Ağalar torunlarından Abbas Ağa dedemiz, isimlerini yazamadığım çok sayıda büyüklerimizin ifadeleri) bilgilere dayanarak BÜYÜK BAŞAĞA’nın adının İPŞİR, KÜÇÜK BAŞAĞA’nın adının da SÜLEYMAN olabileceğini çok yüksek bir olasılıkla kabul etmemiz akla en uygun olanıdır. Anadolu’da başlayan yaşam sürecinde giderek BAŞAĞA adının PAŞA olarak değişime uğradığı da bir gerçekliktir.

9. Giderek nüfusu çoğalan, tarım ve hayvancılıkla uğraşan aile bölgede tanınır, merkez köy olur. 1800’lerin sonuna kadar durumu çok iyi olan Başağalar, Osmanlı Devleti’nin çöküşü süresince, yetişkin çok sayıda evladını savaşlarda şehit vermiş, bunun sonucu tarım ve hayvancılıktan sağladığı geçimini büyük oranda kaybetmiş ve zarurete düşmüştür. Atatürk’ün önderliğinde kazanılan milli mücadele sonrası kurulan yeni Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin ilk yıllarından itibaren, kalkınma ve aydınlanma yolunda devletin imkânlarından yararlanmış olarak, aydınlık yolda ilerlemektedir.

10. Başağalar ailesinden gelen ve kendisini bu aileden sayan herkesin şiarının şu olduğuna gönülden inanıyorum: Başağalar soyundan olmakla gururluyuz. Atatürk’ün düşünce yapısına, demokratik-laik-sosyal T.C. Devletine sonsuza dek bağlı yaşayacağız. “Ne mutlu Türküm diyene.”

11/01/2022 — Başağaların 8., Ali Ağalar’ın 6. kuşağından, 1940 doğumlu (E) Korgeneral Ali Yalçın

Explanatory notes

1. The term Ağa has customarily been used in the family as a traditional title / epithet and does not derive from any privilege.

2. With the Surname Law (1934), five surnames were adopted among the Başağalar. The Abidin Ağalar took the surnames Oktay and Koç, the İpşir Ağalar Öztürk and Yılmaz, and the Ali Ağalar Yalçın. The surnames have been numbered 1–5 as indicated below: 1. Oktay 2. Koç 3. Öztürk 4. Yılmaz 5. Yalçın.

3. In the genealogy, the married surnames of our women — those known from earlier generations, those identified later and those of later generations — are also given separately in brackets.

4. The continuity of the genealogy’s connection with the past, on the basis of lineage and tribe, is very important. As the families multiply and expand, continuity should be ensured by renewing the genealogies of the extended sub-families at intervals of 2–3 generations or as needed, without losing the connection to the main genealogy. We may also call this idea of ours a consequence of urbanisation and even of globalisation.

5. In this second-edition genealogy, the names of a total of 963 family members from Başağa onwards are included.

6. The genealogy dated 2022 has been named the Second Edition Main Genealogy. Endless thanks to the valued members of the Başağalar, old and young, who gave me great help in preparing the expanded second main genealogy.

7. This expanded second-edition genealogy of the Başağalar family was prepared digitally at the Aygün Architecture Office in İzmir over a long period, carefully and in coordination, through the devoted work of Architect Ali İhsan Aygün, Architect Gamze Aygün and Architect Ahmetcan Aygün. On my own behalf (Ali Yalçın) and on behalf of the members of the Başağalar, I thank the esteemed Aygün family and offer them my appreciation.

Ali Yalçın, retired Lieutenant General, 11.01.2022

Turkish original

1. Ağa tabiri ailede geleneksel bir ünvan / sıfat olarak kullanıla gelmiş olup, herhangi bir imtiyazdan değildir.

2. Soyadı Kanunu ile (1934), Başağalarda beş soyadı benimsenmiştir. Abidin Ağalar Oktay ve Koç, İpşir Ağalar Öztürk ve Yılmaz, Ali Ağalar Yalçın soyadlarını almıştır. Soyadlara aşağıda belirtildiği gibi 1–5 arası numaralandırma yapılmıştır: 1. Oktay 2. Koç 3. Öztürk 4. Yılmaz 5. Yalçın.

3. Şecerede önceki kuşaklardan bilinen, sonradan tespit edilebilen ve sonraki kuşaklardan olan kadınlarımızın evlilik soyadları parantez içinde ayrıca belirtilerek yazılmıştır.

4. Şecerenin, soy ve boy esasına göre geçmişle bağlantısının devamlılığı çok önemlidir. Aileler çoğalıp genişledikçe ana şeceredeki bağlantıyı kaybetmeden 2–3 kuşak aralıklarla veya ihtiyaca göre alt geniş aile şecerelerini yenileyerek devamlılık sağlanmalıdır. Bu düşüncemize şehirleşmenin ve hatta globalleşmenin bir sonucu da diyebiliriz.

5. Bu ikinci basım şecerede Başağa’dan itibaren toplam 963 aile mensubunun isimleri yer almıştır.

6. Şecere 2022 tarihli olanı İkinci Basım Ana Şecere olarak isimlendirilmiştir. Genişletilmiş olan ikinci ana şecerenin hazırlanmasında bana büyük yardımları olan Başağaların büyük ve küçük değerli mensuplarına sonsuz teşekkürler.

7. Başağalar ailesinin genişletilmiş bu ikinci basım şeceresi, İzmir’de Aygün Mimarlık Bürosunda uzun zamanda, dikkatli ve koordineli olarak Mim. Ali İhsan Aygün, Mim. Gamze Aygün, Mim. Ahmetcan Aygün’ün fedakâr çalışmaları ile bilgisayar ortamında hazırlanmıştır. Şahsım (Ali Yalçın) ve Başağalar mensupları adına, değerli Aygün ailesine teşekkür ediyor ve takdirlerimi sunuyorum.

Ali Yalçın, (E) Korgeneral, 11.01.2022

← Back to the Başağalar family tree

Sources for this page

  1. Family archiveAli Yalçın (Kurmay Albay) (1984). Genealogy (şecere) of the Başağalar family, first edition. Hand-drawn family tree, İzmir, 3 July 1984. Family archive; published with permission.. mezirme.com Accessed: 12 October 2026.A genealogy compiled within the family. Names and relationships are based on interviews with family elders and have not been checked against official records.
  2. Family archiveAli Yalçın (Kurmay Albay) (1984). A study of the Başağalar family based on research and enquiry (handwritten notes). 12 pages of handwritten notes, July 1984. Family archive; published with permission.. mezirme.com Accessed: 12 October 2026.Based on family accounts and testimony. Used on this site as 'reported' information or as an 'oral account'.
  3. Family archiveAli Yalçın (E. Korgeneral) (2022). Başağalar main genealogy, second enlarged edition, 2022. Digitally drawn genealogy with notes (Aygün Mimarlık, İzmir), 11 January 2022. Family archive; published with permission.. mezirme.com Accessed: 12 October 2026.The interactive family tree on this site was extracted automatically from the drawing in this document; ambiguous connections were checked one by one against the image.

All sources on this site →